Skip to content

ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

[ Αθήνα  6−12−08.
Σκο­τώ­νουν ένα δεκα­πε­ντά­χρονο αγόρι.
Το δικό μας αγόρι, το παιδί του κόσμου.
Επειδή  επέ­μενε να ζει στον κόσμο των παι­διών
και η εξου­σία δε συγ­χω­ρούσε παρα­τά­σεις στη χώρα των ονεί­ρων.
Ήταν επικίνδυνο. ]

Αγόρι μου,
που σε μεγά­λωνα με πεθυ­μιές κι ανά­σες
κι ονει­ρευό­μα­στε μαζί στου ήλιου το κατόπι,
να ’ναι η ζωή σου ανα­τολή κι οι μέρες σου δοξάρι,
πώς έγινε και βιά­στη­κες στο λιό­γερμα να φτά­σεις,
χωρίς σερ­γιάνι στην αυλή, στου κόσμου τα περ­βό­λια,
χωρίς  αγνά­ντιο σε στρατί ψηλά από παραθύρι!

Αγόρι μου,
στο ματω­μένο στή­θος σου, στα σφα­λι­στά σου μάτια,
σημά­δε­ψαν το όνειρο τ’ αβό­λευτο της νιό­της,
αυτό που εγώ ζωγρά­φιζα και θέριευε σε σένα,
να μας νυχτώ­σουν την ψυχή, το νου να μας φοβί­σουν,
της μέρας γύρι­σμα ζεστό να μην αφου­γκρα­στούμε,
γιατ’ είναι η ζωή μας μέτρημα και οι και­ροί δικοί τους!

Αγόρι μου,
οργί­στη­καν οι γει­το­νιές και πλά­τυ­ναν οι δρό­μοι,
ανέ­σπερο φως σε έδει­ξαν, παιδί του κόσμου σ’ είπαν.
Πού νa ’βρω κου­ρά­γιο να τους πω, σοφία να μαρ­τυ­ρήσω,
πως κάθε μέρα πέθαι­νες στη μονα­ξιά μαζί τους,
πως κάθε πρωί και μια βολή κι από­γνωση η νύχτα
γιατ’ είναι πολ­λοί αυτοί που ως λάφυρο θα σε πανηγυρίσουν!

Creative Commons License
ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.
Comment Feed

No Responses (yet)



Some HTML is OK

or, reply to this post via trackback.