Skip to content

ΟΥΤΟΠΙΑ

Τ’ όνειρο που φτε­ρού­γι­σες στον άνεμο πουλί
και μάγε­ψες στις θάλασ­σες τρα­γούδι,
δεν έφτασε μακρύ­τερα απ’ τ’ ουρα­νού την άκρη
γιατί δεν είχαν πέρα­σμα σε ξέφωτα οι και­ροί,
οι ορί­ζο­ντες χαμή­λω­ναν σε φρά­χτες και σκιές,
κι εσύ πρώτη φορά κι αμά­θητη στο σκίρ­τημα της ψυχής
θωρού­σες με τα μάτια σου τις ομορ­φιές του κόσμου.

Καράβι πρω­το­τά­ξιδο έσμπρωξα στα πέλαγα το δικό μου
με το νοτιά,με το βοριά, στου ήλιου τα γυρο­τό­πια
μα δεν ανοί­χτηκε απ’ την ανα­τολή πιο πέρα
γιατ’  είχανε σβη­στεί τ’ Αυγε­ρι­νού τα σημά­δια,
οι γορ­γό­νες που τ’ απά­ντη­σαν το κρά­τη­σαν σε λιμά­νια
κι εγώ πρώτη φορά ταξι­δευ­τής στ’ αφρό­σκεπο το κύμα
σε κοντινά κι απά­νεμα ζύγιαζα τα πέρατα του κόσμου.

Φτά­σαμε αργά στο φέγ­γι­σμα και στο βασί­λεμα νωρίς.
Γδαρ­μέ­νοι βρά­χοι η ψυχή κι ο νους φευ­γά­τος γλά­ρος
γιατ’ είχε  ο κόσμος σύνορα κι ένα θλιμ­μένο βλέμμα
ίδιο με του ζητιά­νου έρωτα με του ηλιού τη χάση.
Βαθιά σιωπή ο σπα­ραγ­μός και η από­γνωση ηχώ,
τι ήταν μικρός ο πηγαι­μός και τ’ όνειρο ουτο­πία
που στοί­χειωσε το γυρι­σμό στο παλιά αραξοβόλι.

Creative Commons License
ΟΥΤΟΠΙΑ by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.
Comment Feed

No Responses (yet)



Some HTML is OK

or, reply to this post via trackback.