Skip to content

ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ Η ΑΒΥΣΣΟΣ

 

Της μονα­ξιάς η άβυσ­σος,
αρχί­ζει από την αθω­ό­τητα της νύχτας,
όταν η ανάσα της ακού­γε­ται μελω­δία,
το βλέμμα της γίνε­ται πλη­σμονή και χρώμα,
και η απου­σία σου αφο­σί­ωση και λατρεία.
Βαθαί­νει στην κόκ­κινη θάλασσα των ματιών σου
που άγρυ­πνα πνί­γο­νται κι αυτά
στην προ­σμονή και την απο­ρία,
σε όρθρο βαθύ που δέο­νται ανέλ­πιδα,
και στοι­χειώ­νε­ται σε μια ραγι­σμα­τιά του χρό­νου
που άνοι­ξαν σαν σφί­χτη­καν αβέ­βαια τα χέρια,
σε χείλη που στέ­γνω­σαν  σαν είπανε,
μισό, το μεγάλο λόγο.

Σε σύνοδο κατα­φυ­γής και λύτρω­σης απόψε,
αγύρ­τισ­σες  σκέ­ψεις σύναξα  και  πεθυ­μιές  λαχτά­ρες,
μα απα­ντοχή καμία.
Δεί­λια­σαν οι λογι­σμοί  χωρίς την προσ­δο­κία,
άδειασε η ψυχή  από όνειρα,
κι από­μεινα, η νύχτα να με λεη­λα­τεί
και η  απου­σία σου να με κουρ­σεύει.
Έγινε  η μονα­ξιά από­γνωση
και η σιωπή της νύχτας φόβος.
Αργεί και το ξημέ­ρωμα
και πού  να απο­δράσω,
που ’ναι οι μνή­μες άμα­θες
και πηγαιμό στο δρόμο σου δεν έχουν.

Creative Commons License
ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ Η ΑΒΥΣΣΟΣ by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.
Comment Feed

No Responses (yet)



Some HTML is OK

or, reply to this post via trackback.