Skip to content

ΨΗΛΑ ΣΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ

Σιγα­νο­ψι­χά­λιζε κείνο το πρωί στα Μετέ­ωρα.
Ήταν η μέρα της σύνα­ξης των θεών,
η μέρα της σπον­δής των ανθρώ­πων
και είχαμε κινή­σει από τη γη των ασμά­των,
του ουρα­νού των θαυ­μά­των να πάμε.
Ανε­μο­δρό­σιζε κείνο το πρωί στα Μετέ­ωρα.
Ασήμι στα μαλ­λιά σου οι δρο­σο­στα­λιές,
σου στίλ­βω­ναν διά­δημα και πέπλο νυφικό
και τ’ ανέ­μου η ηχό­χρωμη ανάσα
προ­σευχή της ψυχής μας και λύτρω­σης ύμνος.
Και σηκώ­σαμε τα χέρια μας ψηλά.
Εγώ του γάμου φλά­μπουρα με κόκ­κινο μαντήλι
κι εσύ στου έρωτα την έκσταση φτερά,
ανα­πέ­μπο­ντας δέηση εγώ κι εσύ αντι­φω­νώ­ντας,
ομο­λο­γία και ψαλμό το άγιο „σ’ αγαπώ”,
για της ζωής τ’ αγκά­λια­σμα και το γλυ­κα­σμό.
Και πετά­ρι­σαν έκπλη­κτα μικρά που­λιά,
το σφύ­ρι­ξαν με αηδο­νο­λα­λιά στους βρά­χους
και κεί­νοι αντι­λά­λη­σαν ανα­σαμό και ρίγος.
Το έψαλ­λαν συλ­λεί­τουργο στους ανά­ε­ρους ναούς,
κοι­νώ­νη­σαν κι ανά­βλε­ψαν σεπτές μορ­φές
και γαλή­νε­ψαν τα πάθη και οι σταυ­ρώ­σεις.
Σιγα­νο­ψι­χά­λιζε κείνο το πρωί στα Μετέ­ωρα.
Είδα στα μάτια σου το επου­ρά­νιο βλέμμα,
βαθιά παρά­κληση, μνή­μης πομπή και απο­λο­γή­θηκα.
Είδα στα μάτια σου τ’ ανέ­σπερο το φως
το αύριο ν’ ακο­λου­θεί και προ­σευ­χή­θηκα.
Σιγα­νο­ψι­χά­λιζε κείνο το πρωί στα Μετέ­ωρα.
Ήταν η μέρα της σκέ­πης και ευλο­γίας των θεών,
η μέρα του μεγα­λείου της ψυχής των ανθρώ­πων.
Ήταν η δική μας μέρα.

Creative Commons License
Αυτό­ματο προ­σχέ­διο by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.