Skip to content

ΤΟ ΣΤΑΥΡΩΜΑ

Το τέλεψε το κάρ­φωμα ο σταυ­ρω­τής του Άγιου
και γύρισε και κοί­ταξε το μανια­σμένο πλή­θος.
Χασκο­γε­λούν τα μάτια του,τεντώνει τη σιωπή του
και το μυαλό του το ‘συρε στον παι­δε­μένο λόγο
π’ αντι­βο­ο­ούσε σάλαγο στ’ ανθρώ­πινα τα πλά­τια.
„Που να ‘ναι αυτός ο λυτρω­τής και σταυ­ρω­τής ναγέ­νει
του δαί­μονα που κούρ­σεψε τη λευ­τε­ριά της σκέ­ψης
και σέρ­νει ανθρω­πο­θά­λασσα πίσω του σταυρωμένη;”

Το τέλεψε το κάρ­φωμα ο σταυ­ρω­τής του Άγιου
μα τα καρ­φιά του του ‘μει­ναν στα χέρια του σπα­θιά,
βαθιά αυλά­κια μαχαι­ριές το αίμα του να χύνουν
και τρά­βηξε τη σκέψη του φιδό­κλε­φτα στη ρήση.
„Σταυ­ρός που για το θάνατο του Άγιου θα στη­θεί,
κατάρα φιδο­βύ­ζα­χτη να πέσει στους μαστό­ρους
και τα καρ­φιά του σταυ­ρωτή φαρ­μα­κερά μαχαί­ρια
να μεί­νουνε στα χέρια του να λιώ­σουν το κορμί του”.

Το τέλεψε το κάρ­φωμα ο σταυ­ρω­τής του Άγιου
μα η ψυχή του άδειασε και στέ­γνωσε ο νους του.
Βουβό το πλή­θος μάκραινε στη λασπω­μένη στράτα,
πομπή αμοιρολόγητη,σκυφτό ανθρω­πο­μάνι
κι απο­λι­θώ­θηκε θυμού­με­νος την ξεχα­σμένη κρίση.
„Τη λευ­τε­ριά μην τη μετράς με το δικό σου δίκιο,
το χρέος σου όχι με τη βοή και τ’ αδέ­σποτο το πνεύμα,
παρά με την ανά­γκη τ’ αλλου­νού και της ζωής τα πάθη”.

Το τέλεψε το κάρ­φωμα ο σταυ­ρω­τής τουΆ­γιου
μα βάρυ­ναν οι ώμοι του απ’ του σταυ­ρού τον ίσκιο
και σύρ­θηκε απο­συ­νά­γω­γος στην κρύα μονα­ξιά του.
Ανο­μο­λό­γητη του κόσμου η ενοχή και η σιωπή δική του,
η πλάνη ερώ­τημα βαθύ κι η γνώση απο­ρία
καθώς οι επευ­φη­μίες κόπα­σαν και δαύ­λισε ο πόθος
για το ξαστέ­ρωμα του νου,τη λευ­τε­ριά της σκέ­ψης.
Αντάμα με τους πολ­λούς ο λόγος και χωρι­στά η ευθύνη.

23−4−20

Creative Commons License
Αυτό­ματο προ­σχέ­διο by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.