Skip to content

ΔΕΝ ΕΦΤΑΣΕ Η ΑΝΑΤΟΛΗ

 

Της οργής το φεγ­γάρι,
χλώ­μιασε  απόψε στη γει­το­νιά της θλί­ψης
και η νύχτα ‚χίμαιρα και πομπή του πόνου,
σκόρ­πισε τ’ άμαθα των άστρων τα όνειρα.

Στέ­ρεψε η ψυχή από αυτα­πά­τες
και  στέ­γνωσε  στην άκρη των πόθων.
Η μνήμη χάθηκε στις στοές της
και τ’ όνειρο αιμορ­ρά­γησε στη μονα­ξιά και το φόβο.

Ανεί­πω­τοι με λέξεις απόψε οι καη­μοί,
τα πάθη μας σιω­πηλή κραυγή και ρίγος,
όλα κρυφή δια­δρομή στο άπειρο των ματιών σου
και την ιερό­τητα του κορ­μιού σου.

Απόψε κυλούν οι ώρες αξη­μέ­ρω­τες
και οι παλιοί και­ροί σημα­δε­μέ­νοι.
Μού­χρωμα  οι δισταγ­μοί  κι η σύνεση,
όλα σιωπή και μια βαθιά πληγή.

Στ’ όνειρο δρα­σκε­λί­σαμε νύχτα,
μαζέ­ψαμε φως του ήλιου σε πρω­ινά.
Πώς έγινε και  η ανα­τολή  που περι­μέ­ναμε
δεν έφτασε  στη ζωή μας;

Creative Commons License
ΔΕΝ ΕΦΤΑΣΕ Η ΑΝΑΤΟΛΗ by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.
Comment Feed

No Responses (yet)



Some HTML is OK

or, reply to this post via trackback.