Skip to content

ΑΥΓΗ ΝΑ ΜΗ ΧΑΡΑΞΕΙ

 

Ας έγερνε να ξεχα­στεί
στην αγκα­λιά σου η νύχτα
και το φεγ­γάρι σαν παιδί,
στο στή­θος σου να κοι­μη­θεί,
αυγή να μη χαράξει.

Ας ήταν και να γλί­στρα­γες
σκιά στο παρα­θύρι.
Νεύμα ψυχής μες στη σιωπή
και ψίθυ­ρος καρ­διάς π’ αδη­μο­νεί,
πρωί μην ξημερώσει.

Ρίξε τ’ αστέ­ρια στην ποδιά
και τα μαλ­λιά στους ώμους.
Κράτα τ’ ανέ­μου την πνοή
στη σφα­λι­στή την πόρτα,
η ανα­τολή ν’ αργήσει.

Να γεί­ρεις στα χείλη μου φιλί
και χάδι στο κορμί μου.
Να γίνει η νύχτα αγκα­λιά
κι εσύ ανα­πνοή μου,
ήλιος να μη φωτίσει.

Καρ­τέ­ρεψα στα μάτια σου
του λογι­σμού σημά­δια.
Της νύχτας και του έρωτα
αντί­φωνο και φέγ­γος,
η μέρα να γοργέψει.

Και ξόδιασα τις σκέ­ψεις μου
στην άκρη του ονεί­ρου.
Με ζέστα­νες με γλύ­κα­νες
Μάνα, γυναίκα κι αδερφή,
ζωή να σ’ ανασαίνω.

 

Creative Commons License
ΑΥΓΗ ΝΑ ΜΗ ΧΑΡΑΞΕΙ by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.
Comment Feed

No Responses (yet)



Some HTML is OK

or, reply to this post via trackback.