Skip to content

ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΙΚΕΣΙΕΣ

Φέρα­με την αγρύ­πνια μας ως το ξημέ­ρω­μα.
Με συντρι­βή και χωρίς παραι­τή­σεις.
Άσκε­πο το πρωί κι η μέρα ανα­πο­φά­σι­στη.
Χωρίς χρώ­μα και χει­ρο­κρό­τη­μα.
Κανέ­νας έπαι­νος κι ασπα­σμός.
Ούτε μια βλα­στή­μια.
Έσκυ­βε πάλι η ζωή υπο­μο­νε­τι­κά σ’ επι­τα­γές και νου­θε­σί­ες.
Μικρό φορ­τίο η συνήθεια,θρίαμβος η υπα­κοή
και μεγα­λείο η συνέ­χεια και η ομοιο­μορ­φία.

Μα αυτή,βιασύνη αβό­λευ­τη κι αστέ­γα­στη φυγή,
δρα­πέ­τευ­σε από ανα­κω­χές κι εκε­χει­ρί­ες.
Την είδα να στέ­κε­ται ερώ­τη­μα και προ­τρο­πή
στην άκρη του ατα­ξί­δευ­του ουρα­νού,
μπρο­στά από τα όνει­ρα και τους ανθρώ­πους,
βέβαιη για το μακρύ και ασχε­δί­α­στο ταξί­δι,
μύχια ευχή,χωρίς απα­ντο­χές κι επι­στρο­φή,
ίδια η άβυσ­σος, ο φόβος και η οργή.

Τους θεούς τους είχε σκο­τώ­σει απο­βρα­δίς.
Τους ειδή­μο­νες και τους προ­στά­τες
τους είχε αφή­σει αδι­καί­ω­τους στην πρώ­τη σιω­πή
και μένα,ένοχα κι επώ­δυ­να να ισορ­ρο­πώ
στους δισταγ­μούς και τις αντι­φά­σεις.
Μ’ ατί­θα­ση ματιά γρί­καε το μερ­τι­κό της
πίσω από το μού­χρω­μα της ήσυ­χης ημέ­ρας,
συνεί­δη­ση καθα­ρή και μνή­μη από το μέλ­λον.

Ξημέ­ρω­νε μ’ ένα επι­νί­κιο σάλ­πι­σμα
πάνω από τ’ απρο­σα­να­τό­λι­στα σταυ­ρο­δρό­μια,
στις κλει­στές γωνιές και τους λαχα­νια­σμέ­νους δρό­μους,
κόκ­κι­νη αντη­λιά στον ίσκιο της
και ρωγ­μή βαθιά στη σιγου­ριά μου.
Την είδα σει­ρή­να του χαμού,του λυτρω­μού γητεύ­τρα,
λεύ­τε­ρη να μετρά με ουρα­νό τον κόσμο
κι εγώ αφτέ­ρου­γος από τη γη να ικε­τεύω
νωρί­τε­ρα από τ’ όνει­ρο στο γέρ­μα να μην φτά­σει.

Creative Commons License
ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΙΚΕΣΙΕΣ by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.
Comment Feed

No Responses (yet)



Some HTML is OK

or, reply to this post via trackback.