Skip to content

ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ

Νύχτωσε.
Πάντα νύχτωνε νωρίς στις κρυ­φές μας σπον­δές,
τις μικρές και βια­στι­κές μας λει­τουρ­γίες,
γιατί οι ναοί που στε­γά­ζαμε προ­σευ­χές και κατα­νύ­ξεις,
ήταν κατα­φύ­για  ανα­με­τρή­σεων με το χρόνο
κι απά­ντημα της ψυχής μας με το φόβο.

Έφυ­γες.
Πάντα έφευ­γες νωρίς σαν λόγος αστέ­γα­στος,
δοκι­μα­σία του νου κι απρο­στά­τευτη χαρά
γιατί μαθαί­ναμε να χωράμε σε ανα­μνή­σεις
και πάνω απ’ τα ερεί­πια της τρο­μαγ­μέ­νης σκέ­ψης
ν’ ακούμε χωρι­στά το θρήνο των αναπολήσεων.

Ξημέ­ρωσε.
Πάντα ξημέ­ρωνε αργά στου ήλιου τις κρυ­ψώ­νες
κι αλάρ­γευε η ανα­τολή σε μιαν ανάσα δρόμο,
γιατί η νύχτα πέζευε αγλύ­κα­ντη τη ζωή μας,
στε­γνώ­ναμε στο στο­χα­σμό τη μονα­ξιά του πάθους
κι η μέρα με γκρίζο φως άρχιζε απ’ τον τελειωμό της.

Γύρι­σες.
Πάντα γύρι­ζες αργά σαν αμφι­βο­λία και ελπίδα,
με μιαν  αλύ­τρωτη ματιά και ίμε­ρου ανα­τρι­χίλα,
γιατί μας ξάφ­νιαζε στο φως η σύναξη των ονεί­ρων,
την ομορ­φιά μαντεύ­αμε στην έκσταση της σιω­πής
και μονο­λο­γού­σαμε τη λύτρωση με δέος ελευθερίας.

 

 

Δημο­σιεύ­τηκε στην εφη­με­ρίδα των Τρι­κά­λων „Η ΕΡΕΥΝΑ„
στις 31−5−14

 

 

 

Creative Commons License
ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.
Comment Feed

No Responses (yet)



Some HTML is OK

or, reply to this post via trackback.