Skip to content

ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ

 

Έρχο­νται στιγ­μές,
που χωρίς προ­σχή­μα­τα και υπεκ­φυ­γές,
χωρίς ανα­στο­λές και δικαιο­λο­γί­ες αντι­φα­τι­κές,
ξεπερ­νώ τις αυτα­πά­τες μου,τις πλά­νες μου
τις ωραιο­ποι­η­μέ­νες περι­πλα­νή­σεις μου
και φεύ­γω πέρ’ απ’ τα χαλ­κευ­μέ­να  όρια
της μικρής και λαφυ­ρα­γω­γη­μέ­νης ελευ­θε­ρί­ας μου.
Και οργί­ζο­μαι.
Οργί­ζο­μαι με τους κάποιους,τους δήθεν,
τους άλλου­ςμε τις περι­σπού­δα­στες περ­γα­μη­νές,
τις κοι­νω­νι­κές ευαι­σθη­σί­ες και τις ηθι­κές αξί­ες,
μ’ αυτούς που δικαιού­νται να ερμη­νεύ­ουν,
να μεθο­δεύ­ουν και ν’ απο­φα­σί­ζουν,
μ’ αυτούς που υπο­χρε­ού­νται ν’ ανη­συ­χούν,
να συντρέ­χουν και να καθο­δη­γούν.
Μ’ αυτούς που από θέση και σχή­μα,
αργυ­ρα­μοι­βοί της υπο­κρι­σί­ας και τέκτο­νες της απά­της,
προ­δια­γρά­φουν συμπε­ρι­φο­ρές και στό­χους,
καλώ­ντας με να δανει­στώ  αυτά που μου πήραν,
και να μοι­ρα­στώ αυτά που δεν έχουν.
Οργί­ζο­μαι στο αγλάι­σμα της χαμέρ­πειας,
στη θρα­σύ­τη­τα  της μικρο­πρέ­πειας,
στη δια­βο­λή και τη δια­πό­μπευ­ση
της αρε­τής και του σεβα­σμού.
Οργί­ζο­μαι όταν καπη­λεύ­ο­νται την αξιο­πρέ­πειά μου,
όταν φανε­ρά με ταπει­νώ­νουν ως υπά­κουο
και ύπου­λα με συν­θλί­βουν ως υπή­κοο,
και προ­στα­τευ­τι­κά  με χαρα­κτη­ρί­ζουν
προ­σαρ­μό­σι­μο εν αφθο­νία είδος.
Οργί­ζο­μαι στην περη­φά­νια και την πρό­κλη­ση
του ρηχού στο­χα­σμού τους
και την αμε­τρο­έ­πεια των λόγων τους,
στην προ­βο­λή και την αθώ­ω­ση
της απα­ξί­ω­σης και της απο­χαύ­νω­σης,
της αδια­φο­ρί­ας και της απο­στα­σιο­ποί­η­σης.
Οργί­ζο­μαι στη λαθρο­χει­ρία της ζωής μου.
Που με γαλού­χη­σαν στη σύνε­ση της σιω­πής,
που με καθή­λω­σαν αδρα­νή  και αδη­φά­γο
σε μαυ­λι­στι­κούς ήχους και συντε­ταγ­μέ­νες  εικό­νες,
που με ανα­γό­ρευ­σαν ειδή­μο­να
και αυτό­φω­το αστέ­ρα με βαυ­κα­λί­ζουν.
Οργί­ζο­μαι που με κηρύγ­μα­τα κατη­γο­ρη­τή­ρια,
με φανα­τι­σμούς και θρη­σκο­λη­ψί­ες,
με υστε­ρί­ες και δοκη­σί­σο­φες  ανα­φο­ρές
με καλούν ως ταγοί και προ­φή­τες
στης σωτη­ρο­μα­νί­ας τους τις εμμο­νές.
Οργί­ζο­μαι για τη χει­ρα­γώ­γη­ση της ζωής μου.
Που με ανά­γκα­σαν να μαθη­τεύ­σω
στα σκο­τα­δι­στι­κά θρα­νία τους,
να αυτο­μο­λή­σω στις ιδε­ο­λο­γί­ες τους,
που με απο­προ­σα­να­τό­λι­σαν με τις ιδε­ο­λη­ψί­ες τους
που με κολά­κε­ψαν και με απο­γύ­μνω­σαν
από αντι­στά­σεις και ενο­χές.
Μα πιο πολύ οργί­ζο­μαι που ανα­κά­λυ­ψα
στην άκρη του μυα­λού μου,
πως η ευπεί­θεια μπο­ρεί και να με βολεύ­ει,
πως μπο­ρεί και να μ’ αρέ­σουν
τα φανε­ρά είδω­λα και τα κρυ­φά όνει­ρα,
και επι­νο­ώ­ντας ένα ισχυ­ρό άλλο­θι,
δε δια­κρί­νω καμιά ανί­ε­ρη συμ­μα­χία,
κανε­νός είδους σκο­πι­μό­τη­τα και βία,
πως δεν εξυ­φαί­νε­ται καμιά συνω­μο­σία
και βου­λιά­ζω στην  παραί­τη­ση και την απρα­ξία.

 

Creative Commons License
ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.
Comment Feed

No Responses (yet)



Some HTML is OK

or, reply to this post via trackback.