Skip to content

ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ

 

Έρχο­νται στιγ­μές,
που χωρίς προ­σχή­ματα και υπεκ­φυ­γές,
χωρίς ανα­στο­λές και δικαιο­λο­γίες αντι­φα­τι­κές,
ξεπερνώ τις αυτα­πά­τες μου,τις πλά­νες μου
τις ωραιο­ποι­η­μέ­νες περι­πλα­νή­σεις μου
και φεύγω πέρ’ απ’ τα χαλ­κευ­μένα  όρια
της μικρής και λαφυ­ρα­γω­γη­μέ­νης ελευ­θε­ρίας μου.
Και οργί­ζο­μαι.
Οργί­ζο­μαι με τους κάποιους,τους δήθεν,
τους άλλου­ςμε τις περι­σπού­δα­στες περ­γα­μη­νές,
τις κοι­νω­νι­κές ευαι­σθη­σίες και τις ηθι­κές αξίες,
μ’ αυτούς που δικαιού­νται να ερμη­νεύ­ουν,
να μεθο­δεύ­ουν και ν’ απο­φα­σί­ζουν,
μ’ αυτούς που υπο­χρε­ού­νται ν’ ανη­συ­χούν,
να συντρέ­χουν και να καθο­δη­γούν.
Μ’ αυτούς που από θέση και σχήμα,
αργυ­ρα­μοι­βοί της υπο­κρι­σίας και τέκτο­νες της απά­της,
προ­δια­γρά­φουν συμπε­ρι­φο­ρές και στό­χους,
καλώ­ντας με να δανει­στώ  αυτά που μου πήραν,
και να μοι­ρα­στώ αυτά που δεν έχουν.
Οργί­ζο­μαι στο αγλάι­σμα της χαμέρ­πειας,
στη θρα­σύ­τητα  της μικρο­πρέ­πειας,
στη δια­βολή και τη δια­πό­μπευση
της αρε­τής και του σεβα­σμού.
Οργί­ζο­μαι όταν καπη­λεύ­ο­νται την αξιο­πρέ­πειά μου,
όταν φανερά με ταπει­νώ­νουν ως υπά­κουο
και ύπουλα με συν­θλί­βουν ως υπή­κοο,
και προ­στα­τευ­τικά  με χαρα­κτη­ρί­ζουν
προ­σαρ­μό­σιμο εν αφθο­νία είδος.
Οργί­ζο­μαι στην περη­φά­νια και την πρό­κληση
του ρηχού στο­χα­σμού τους
και την αμε­τρο­έ­πεια των λόγων τους,
στην προ­βολή και την αθώ­ωση
της απα­ξί­ω­σης και της απο­χαύ­νω­σης,
της αδια­φο­ρίας και της απο­στα­σιο­ποί­η­σης.
Οργί­ζο­μαι στη λαθρο­χει­ρία της ζωής μου.
Που με γαλού­χη­σαν στη σύνεση της σιω­πής,
που με καθή­λω­σαν αδρανή  και αδη­φάγο
σε μαυ­λι­στι­κούς ήχους και συντε­ταγ­μέ­νες  εικό­νες,
που με ανα­γό­ρευ­σαν ειδή­μονα
και αυτό­φωτο αστέρα με βαυ­κα­λί­ζουν.
Οργί­ζο­μαι που με κηρύγ­ματα κατη­γο­ρη­τή­ρια,
με φανα­τι­σμούς και θρη­σκο­λη­ψίες,
με υστε­ρίες και δοκη­σί­σο­φες  ανα­φο­ρές
με καλούν ως ταγοί και προ­φή­τες
στης σωτη­ρο­μα­νίας τους τις εμμο­νές.
Οργί­ζο­μαι για τη χει­ρα­γώ­γηση της ζωής μου.
Που με ανά­γκα­σαν να μαθη­τεύσω
στα σκο­τα­δι­στικά θρα­νία τους,
να αυτο­μο­λήσω στις ιδε­ο­λο­γίες τους,
που με απο­προ­σα­να­τό­λι­σαν με τις ιδε­ο­λη­ψίες τους
που με κολά­κε­ψαν και με απο­γύ­μνω­σαν
από αντι­στά­σεις και ενο­χές.
Μα πιο πολύ οργί­ζο­μαι που ανα­κά­λυψα
στην άκρη του μυα­λού μου,
πως η ευπεί­θεια μπο­ρεί και να με βολεύει,
πως μπο­ρεί και να μ’ αρέ­σουν
τα φανερά είδωλα και τα κρυφά όνειρα,
και επι­νο­ώ­ντας ένα ισχυρό άλλοθι,
δε δια­κρίνω καμιά ανί­ερη συμ­μα­χία,
κανε­νός είδους σκο­πι­μό­τητα και βία,
πως δεν εξυ­φαί­νε­ται καμιά συνω­μο­σία
και βου­λιάζω στην  παραί­τηση και την απραξία.

 

Creative Commons License
ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.
Comment Feed

No Responses (yet)



Some HTML is OK

or, reply to this post via trackback.