Skip to content

ΠΟΙΗΣΗ

 

Του  ’λεγε να κατα­φύ­γει  στην ποί­η­ση,
για­τί μπο­ρού­σε ως μύστης να την υπη­ρε­τή­σει,
στην τέχνη της να υψω­θεί,
να λυτρω­θεί στη δημιουρ­γία
και να μετα­λά­βει της ζωής την ομορ­φιά,
στί­χο το στί­χο,
κι απ’ τη θεία τού­τη μετά­λη­ψη
τόσοι πιστοί προ­σκυ­νη­τές και λει­τουρ­γοί να πιού­νε.

Αρνή­θη­κε τη σιω­πή, φοβή­θη­κε και τον ύμνο,
για­τί η ποί­η­ση δεν είναι του λόγου σμί­λε­μα
ούτε έμπνευ­ση του απεί­θαρ­χου μυα­λού.
Απέ­χει από την τέχνη και τη σπου­δή
και δε συν­θέ­τει παν­δαι­σία
ούτε  έκφρα­ση είναι και επι­κοι­νω­νία.

Είναι οργή και σπα­ραγ­μός,
άλγος και ορρω­δία,
κατά­βα­ση είναι στα σκο­τει­νά του θανά­του,
και μοί­ρα­σμα και σκόρ­πι­σμα της ψυχής.
Είναι κραυ­γή απ’ την άβυσ­σο,
ανά­στα­σης πισω­γύ­ρι­σμα,
γεν­νη­ση­μιού το φύτρο,
φως αστρα­πής που φλο­γί­ζει των αδύ­των
και φαί­νο­νται στο μεγα­λείο τους,
τ’ ανθρώ­πι­να τα πάθη.

Του  ́λεγε ν ́ αρμε­νί­ζει της ζωής,
με θάλασ­σα το στο­χα­σμό και άνε­μο το λόγο.
Οι λέξεις κόκ­κι­να πανιά,
οι στί­χοι του κατάρ­τια,
μακριά απ ́ αβά­στα­χτα λιμά­νια
κι ανυ­πό­φο­ρες στε­ριές.

Ανε­πι­τή­δευ­τα της νύχτας αδελ­φο­ποι­τοί,
το βιώ­σα­τε κι οι δυο
με ταυ­τι­σμέ­νη σκέ­ψη.
Δεν είναι η ποί­η­ση δια­φυ­γή
και γλί­στρη­μα στο χρό­νο,
ούτε κατα­φυ­γή κι  αρμέ­νι­σμα ονεί­ρου.
Οδύ­νη  είναι  στ’ αδιέ­ξο­δο
και παρά­δο­ση  στη μονα­ξιά  τ’ απεί­ρου.
Γι αυτό και δεν δια­βά­ζε­ται,
παρά ομο­λο­γεί­ται.

Creative Commons License
ΠΟΙΗΣΗ by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.
Comment Feed

No Responses (yet)



Some HTML is OK

or, reply to this post via trackback.