Skip to content

ΟΝΕΙΡΟ

 

Χόρε­ψες νύμφη στην αυγή,
λίγο πιο πάνω από τη γη.

Τα μάτια σου, βαθύ­σκιωτα υγρά,
πλημ­μύρα τα ξέπλεκα μαλ­λιά.
Το γέλιο σου, σπά­ταλο λευκό,
χαμή­λωνε τον ουρανό.

Καθά­ριο στη βρύση το νερό,
άκουγε η γη μουρμουρητό.

Έσκυ­βες και έπαιρ­νες δρο­σιά,
γεμά­τες οι χού­φτες σου αντη­λιά.
Άπλω­νες και μου ’δινες να πιω,
ανάσα, ζωή απ’ τον καιρό.

Στρω­μένο κρε­βάτι νυφικό,
σε  κάμπο πρά­σινο ανοιχτό.

Κόκ­κινο κρασί μες στο κανάτι,
μεθύσι η κάθε μας γου­λιά.
Άνοι­γες τα χέρια σου φτερά,
για να χωρέ­σει η αγάπη.

Και πέρα εκεί στην απλω­σιά,
έπαι­ζαν τ’ ανέ­μου τα παιδιά.

Κατέ­βη­καν στην ακρο­πο­τα­μιά
κι άλλα­ζαν τα σύν­νεφα φιλιά.
Πώς έγινε και πήραν τη μορφή σου,
κι έτρεξα κι εγώ για το φιλί σου;

Creative Commons License
ΟΝΕΙΡΟ by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.
Comment Feed

No Responses (yet)



Some HTML is OK

or, reply to this post via trackback.