Skip to content

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΑΖΕ

 

Φθι­νο­πώ­ρια­ζε.
Έστι­βε τα σύν­νε­φα ο ουρα­νός
και μού­σκευε η ψυχή στη θλί­ψη.
Που χώρος τώρα να κρυ­φτείς!

Φθι­νο­πώ­ρια­ζε.
Φού­σκω­νε ο αγέ­ρας την οργή του
και γέμι­ζε ο νους με πίκρα.
Από ποια σκέ­ψη να πια­στείς!

Φθι­νο­πώ­ρια­ζε.
Άνοι­γαν φτε­ρά στο νότο τα που­λιά
και άδεια­ζαν καρ­διές οι δρό­μοι.
Σε ποια γωνιά να ζεστα­θείς!

Φθι­νο­πώ­ρια­ζε.
Έφευ­γες αμί­λη­τη και μονα­χή
και ήταν μοι­ρο­λόι η σιω­πή.
Τον πόνο πού να τον ειπείς!

Φθι­νοπ­πώ­ρια­ζε.
Έφευ­γες. «Έπρε­πε» μου ‘χες πει.
Σαν καρά­βι κι από­δη­μο που­λί.
Ποιαν άνοι­ξη να καρ­τε­ρείς!

Creative Commons License
ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΑΖΕ by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.
Comment Feed

No Responses (yet)



Some HTML is OK

or, reply to this post via trackback.