Skip to content

ΑΠΟΨΕ ΒΡΕΧΕΙ

 

Από­ψε βρέ­χει
και οι στά­λες, στης ψυχής μου το άδειο κατώ­φλι
τη μορ­φή σου στα­λά­ζουν.
Τα μάτια σου, δυο στά­λες ζητιά­νες στο τζά­μι,
τα χέρια σου στις σκά­λες δυο φύλ­λα νεκρά
και η φωνή σου τ’ ανέ­μου το κλά­μα,
χαμέ­νη στης νύχτας την κρύα αγκα­λιά.

 

Από­ψε βρέ­χει
και πίσω  απ’ το τζά­μι μια στά­λα ζητιά­να κι εγώ,
να φανείς σε προ­σμέ­νω.

 

Της νύχτας πικρός αδερ­φός κι από­ψε μη μεί­νω.
Την ψυχή μου ατέ­λειω­τος πόνος θα κουρ­σέ­ψει
σαν οι χλω­μές μου ελπί­δες σκιά θα σε δού­νε,
να στέ­κε­σαι κόρη της νύχτας μορ­φή της βρο­χής.

 

Από­ψε βρέ­χει.
Διπλω­μέ­να τα φτε­ρά της ψυχής μου ματώ­νουν,
για­τί ξέρω δε θα ’ρθεις.

Creative Commons License
ΑΠΟΨΕ ΒΡΕΧΕΙ by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Based on a work at www.alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.alexandris23.net.
Comment Feed

No Responses (yet)



Some HTML is OK

or, reply to this post via trackback.